Na osnovu ostataka materijalne kulture može se pretpostaviti da je teritorija koju danas obuhvata kikindska opština bila naseljena još u neolitu. Na području današnjeg mokrinskog atara ostali su tragovi kultura mlađeg kamenog i bronzanog doba. U bakarno doba ljudi su ovde, da bi se spasili od poplava, nasipali teren i podizali hurake, od tri do šest metara visine.
One su do danas ostale svedočanstvo toga vremena: Lalina humka, Ladičorbićeva, Madina, Blizanice. Poznati arheolog dr Miodrag Grbić još pre II sv. rata svrstao je taj kompleks u posebnu tzv. Mokrinsku kulturu (Grbić, Praistorijsko, 56-57). U Iđosu su pronađeni pouzdani tragovi iz starijeg neolita i bronzanog doba.

Na potesu Gradište pronađeni su ostaci nekadašnjeg naselja najverovatnije iz bronzanog doba tzv. "Duričin grad" (Istorijski arhiv Kikinde). Na području današnjeg nakovačkog atara pronađeni su fragmenti bakarno-dobske keramike, karakteristična za tzv. Bodensku kulurnu grupu, Zatim, pronađen je vrh bronzanog koplja, a čuva se i danas u Narodnom Muzeju u Budimpešti (Sekulić, Hronika, 5).

Pod rimskom vlašću Banat je bio od 98. do 268. godine nove ere (Vujić, Vojvodina, 61). U Sajanu su stanovnici prilikom zidanja kuća oko 1806. godine naišli na jako sastavljene, od kamena tesne građevine temelja. Našli su zlatan i srebrn novac iz doba rimske vladavine (Istorijski arhiv Kikinde). Mokrin nije bio pod rimskom upravom, ali su nađeni mnogi arheološki nalazi rimskog porekla. Verovatno su dospeli putem trgovačkih veza i razmene dobara ili su bili opljačkani prilikom upada tadašnjih stanovnika na teritoriju koju su držali Rimljani (Popov, Mokrin, 12).

U doba velike seoba naroda, kroz Banat prolaze germanski Goti i Gepidi, zatim Sloveni, Huni, A van, turanski Bugari i Mađari (Popović, Srbi, 15).

Pobedivši u ratovima protiv Bugara, Mađari 896. godine postaju gospodari Banata. Njihova vlast nad ovim krajevima traje do pada Temišvara u turske ruke 1552. godine (Mileker, Pregled,21). U Sajanu su nađeni grbovi-amblemi iz vremena prvih mađarskih kraljeva (Istorijski arhiv Kikinde).

Ratovi izmedu Mađara i Turaka ostavili su velike posledice u privrednom životu i prouzrokovali velika etnička pomeranja. Privreda je opustošena, a mnoga su naselja uništena. Mađarsko stanovništvo povlači se ispred Turaka na sever, a na njihovo mesto naseljavaju se Srbi iz Raške. Tako će Banat, pogotovo nizinski, u kome je, istina, i ranije srpski etnički elemenat bio prilično zastupljen, u vreme turske vladavine većinom biti nastanjen srpskim življem (Popović, Srbi, 15).

U toku rata sa Turskom od 1716. do 1718. godine austrijska vojska pod princom Eugenom Savojskim uspeva da konačno potisne Turke iz Banata.

Bečki dvor ne priključuje Banat Ugarskoj, vec celu ovu oblast, izuzev delova koji su potpali pod Vojnu granicu, direktno potčinjava Dvorskoj carskoj komori (Popović, Srbi, 70). Grof Klaudije Florimund Mersi, koji je bio na čelu državne komorske administracije, stvara plan o obnavljanju banatske privrede. Trebalo je pretvoriti zapušteno zemljište u obradivo, a ekstenzivno stočarstvo potisnuti intenzivnom zemljoradnjom. Da bi se ovo ostvarilo, počelo se sa regulacijom reka, prokopavanjem kanala, suzbijanjem peščara i izgradnjom puteva (Gaćeša, Kolonizacija 1919, 8-9).

Mersijeva uprava iniciraće i značajne etničke promene. Pošto je Banat iz turskog perioda izašao opustošen i slabo nastanjen, da bi se ostvarili Mersijevi privredni planovi, trebalo je ovu oblast ponovo naseliti. Sem privrednih, bečki dvor je kolonizacijom hteo i da ostvari i političke ciljeve:

Etnički sastav treba da bude što raznovrsniji kako bi narodi jedni druge etnički i politički slabili, a privredno i kulturno jačali. Treba da postoji samo jedan politički nacionalitet. (Jankulov, Pregled, 100).

Sistematsko naseljavanje Banata počinje već 1722. godine. Bečki je dvor odlučio da se u Banat najviše kolonizuju Nemci izvan austrijskih zemalja, koji su bili smatrani za iskusne privrednike i verne podanike (Gaćeša, Kolonizacija 1919, 8-9). Pored Nemaca, austrijske vlasti u 18. veku naseljavaju i Italijane, Špance, i Francuze. Međutim, veliki broj ovih doseljenika umire od malarije, a ostaci se utapaju u okolno nemačko stanovništvo.

Sve do ponovne inkorporacije Banata Ugarskoj (1779. godine) gotovo da i nema mađarskog življa u Banatu. Bečki dvor planski sprečava doseljavanje Mađara pošto ih smatra za nepouzdane podanike i, sem toga, ne želeći da privredno slabi područja pod upravom kraljevine Ugarske (Jankulov, Pregled, 45 i 63). I Slovaci se takođe masovnije naseljavaju tek krajem I8.veka.

Godine 1779. Banat se ponovo pripaja Ugarskoj i deli na tri županije: torontalsku, tamišku i krašovsko-severinsku. Najveći deo Banata koji se danas nalazi u Srbiji potpadao je pod torontalsku županiju. Posle ikorporacije Banata Ugarskoj, Komora rasprodaje najveći deo svojih poseda plemićima i bogatim trgovcima koji kupovinom poseda dobijaju i plemićke titule. To će usloviti dalje etničke promene: plemstvo na svoje posede naseljava razne etničke grupe iz tadašnje Ugarske. Dok su u vreme austrijske uprave najviše bili Nemci, sada se većinom kolonizuju drugi narodi, najviše Mađari, Slovaci i Rumuni (Popović, Srbi, 79).

Dvadeseti vek donosi nova sistematska naseljavanja Banata. Posle prvog svetskog rata mnogi veliki posedi u Banatu ušli su u fond agrarne reforme. To je vreme kada će na teritoriju koju danas zauzima opština Kikinda, na nekadašnjim velikim posedima, nastati nekoliko novih naselja čiji su stanovnici većinom bili poreklom iz Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Hrvatske i okolnih vojvođanskih mesta. Nakon drugog svetskog rata u Banatu i u celoj Vojvodini naseljavaju se kolonisti iz raznih krajeva bivše Jugoslavije. U Kikindsku opštinu doseljavaju se kolonističke porodice iz Bosne i Bosanske Krajine.